Opnieuw ontmoeten we de olifanten

Het is nog een behoorlijk eindje rijden en ik ben blij dat ik op het achterbankje in de cabine ben gaan zitten samen met Boaz en niet in de open bak, daar het behoorlijk hobbelt en bobbelt met al die gaten in de weg hier…

Eenmaal aangekomen het heerlijk rustig, op het programma van vandaag staat een wandeling in het beschermde woud, waar we hopelijk ook de olifanten die hier wonen kunnen ontmoeten. In de middag zwemmen in de waterval en dan een nachtje slapen in de hangmatten om morgen de trekking te doen in de jungle richting een andere waterval.

Voor we vertrekken krijgen we eerst wat uitleg over deze plek, hoe het is ontstaan en de olifanten die er wonen. Ooit was de provincie Mondulkiri volledig bedekt met bomen en een prachtig woud, echter momenteel is daar hel weinig meer van over. Het overgrote deel van de bomen zijn gekapt, voornamelijk als exportproduct voor Vietnam en China. Ergens kun je het de lokale mensen ook niet kwalijk nemen, daar de lokale bevolking in de kleine bergdorpjes erg arm is. En na alles wat zij al hebben meegemaakt lijkt de houtkap hun te verzekeren van geld. Gelukkig is er ook een tegenbeweging gaande, waarbij men juist de wouden beschermd en de lokale bevolking hierover informeert en ook kansen biedt op een andere manier geld te kunnen verdienen. Dit project is klein gestart met een klein stukje woud en één olifant, ondertussen is het enkele honderden hectares groot en wonen er nu drie olifanten.

Na deze uitleg gaan we op pad met elkaar, we wandelen door het woud en hopen de olifanten te mogen ontmoeten. Daar de olifanten hier gewoon loslopen in het gebied en geen vaste verzorgers hebben die bij hen zijn, is het even afwachten of we ze zien en waar we ze zullen zien. We nemen bananen mee daar olifanten dol zijn op eten en dat hen tevredenstelt en ze er vermoedelijk nieuwsgierig op af zullen komen.

De drie olifanten die hier wonen en die we alle drie vandaag zullen ontmoeten zijn: Happy, Princes en Orvine alle drie vrouwtjes en alle drie met hun eigen trieste verhaal.

Happy leeft al het langst hier in het woud zij is gevangengehouden in een dorp en moest daar veel en hard werken. Happy leeft het liefst solitair en ontmoeten we dan ook alleen. Met Happy is eigenlijk alles begonnen, de directeur van deze organisatie ontmoette Happy en zag dat het niet goed ging met haar. Hij heeft haar overgenomen van de toenmalige eigenaar en heeft voor haar dit woud gehuurd, daarmee is alles gestart. Omdat het allemaal veel geld kost wilde hij het woud openstellen voor toeristen en de toeristen ook kennis laten maken met Happy en haar verhaal. Helaas leek de tijd eerst nog niet rijp hiervoor, er waren toen nog volop plekken in Cambodja waar men op olifanten mocht rijden. Ook bij de tempels van Angkor kon je nog tot 2017 op de rug van een olifant door het tempelgebied trekken. Met die olifanten ging het niet goed, ze werkten zoveel, waren uitgeput en ook veel te warm daar er geen enkele beschutting voor hen was in het Angkor gebied. Uiteindelijk is dit dan ook misgelopen, een van de olifanten met een Koreaanse vrouw op zijn rug is gevallen, de vrouw heeft er enkel een gebroken been aan overgehouden maar het signaal was duidelijk dit kan niet en mag niet. Nu is het bij wet verboden in Cambodja om olifanten te laten werken, of op de rug van een olifant te rijden. Alle olifanten van Angkor zijn dan ook opgevangen in verschillende centra voor olifanten. Pas na deze incidenten kreeg het project waar wij zijn aandacht van toeristen en zo is het gegroeid en kan men hier nu dit woud en tevens deze olifanten beschermen door het geld van de toeristen.

Als we verder lopen ontmoeten we Princes, zij is een hele oude olifant van ondertussen 80 jaar. Ze is aan een oog blind, niet van ouderdom maar doordat ze heel hard heeft moeten werken. Ze moest mensen op haar rug dragen en ook bomen tillen, op een dag struikelde ze en is ze met haar oog in een punt van een bamboe gevallen…

Bij Princes woont Orvine, zij is ondertussen 38 jaar en zorgt voor Princes dat is niet zomaar gekomen. Orvine is geboren in een dorp waar haar moeder werd vastgehouden en moest werken, helaas is haar moeder gestorven en was zij alleen. Orvine weet niet beter dan dat mensen voor haar zorgen, dat ze haar voeren en dat ze moet werken. Orvine komt uit de provincie Ratankiri zo’n 200 km hiervandaan. Toen zij werd gevonden en hiernaartoe werd gebracht wilde ze niet in een vrachtwagen, ze vertrouwde het niet. Ze hebben toen besloten dat twee verzorgers samen met Orvine zouden lopen de lange weg van 200 km door de wouden. Over deze tocht hebben ze 3 maanden gedaan. Orvine kon al die tijd niet voor haarzelf zorgen, dat moesten de mensen doen eten voor haar kopen en haar voeren.

Toen ze aan kwamen in het woud waar Orvine mocht wonen was ze heel bang, ze kende het woud niet was angstig voor alle bomen en geluiden. Op een dag zag ze Princes en ze rende op haar af alsof ze haar moeder terug had! Princes heeft zich vanaf die dag over Orvine ontfermd en haar alles geleerd. Ze leerde haar wat ze kon eten, waar ze wat kon vinden en hoe een olifant leeft in het woud. Sinds die tijd zijn deze twee olifanten onafscheidelijk en ondertussen zijn de rollen een beetje omgedraaid en zorgt Orvine voor Princess.

Een prachtig verhaal waarin de liefde voor elkaar, de zorg en de intelligentie van deze krachtige dieren zo sterk naar voren komt. Ik ben echt onder de indruk van dit verhaal het doet me echt wat.

Het is prachtig om terug oog in oog te mogen staan met deze mooie dieren, hen te zien bewegen ondanks hun grootte zo geruisloos, voorzichtig en beheerst. Ik geniet van de observatie van de prachtige dieren.

Als we terugkomen bij het startpunt lunchen we met elkaar en is er even tijd een beetje te chillen in de hangmatten. Ik ga een boekje lezen, ook Izabella neemt er een boek bij die voor school nog gelezen moet worden voor haar boekverslag, Thomas dommelt een beetje en Boaz en Olivia gaan op ontdekkingstocht uit.

Die middag gaan we richting de waterval waar we kunnen zwemmen, een heerlijke duik kan geen kwaad want we zweten behoorlijk. Wanneer we bij de waterval zijn aangekomen en de eerste mensen hun eerste duik hebben genomen komen tot onze grote verassing de twee olifanten Orvine en Princes er ook rustig aangestapt. Orvine blijkt dol op water te zijn en gaat bij ons in de waterval, het is prachtig om te zien ze duikt volledig onder water en geniet van het spetteren. Princes daarentegen staat rustig in een ondiep laagje water.

Het is een bijzondere middag samen met deze mooie dieren.

In de avond mogen we meehelpen om het eten te bereiden, we maken een traditionele bamboe soep. In eerste instantie dachten we dat we bamboe zouden eten… wat me al enigszins verbaasde.. dat blijkt het niet te zijn. De soep wordt bereid in een bamboestok, deze wordt volledig gevuld met groenten en wat water om vervolgens te worden opgewarmd in het vuur. Op deze manier krijgen de groenten de smaak van het bamboe me en wordt alles heel rustig gestoomd. Het is leuk om te zien en Olivia en Boaz helpen met veel plezier mee. Echter als het eenmaal etenstijd is en we proeven zijn we er helaas alle vijf niet zo dol op. We eten dan van deze soep ook maar een klein beetje, gelukkig is er nog wel rijst, zijn er boontjes, kip en allerlei andere dingen die naar onze mening lekkerder zijn.

Na wat spelletjes en gezellig samen zijn, is het tijd om in de hangmat te kruipen. Het klinkt zo idyllisch en leuk slapen in een hangmat, echter heel fijn is het niet! Tenminste als je het mij vraagt. Boaz slaapt heerlijk, ook Izabella ligt heerlijk ook al slaapt ze weinig, ik kan echt mijn draai niet vinden. Ik ben een buikslaper en liggen op je buik in een hangmat is echt niet te doen! Ondanks dat het een bijzondere ervaring is, vraag ik me op deze momenten toch even af…waarom doe ik dit thuis heb ik een heerlijk bedje 😉

Na een kort nachtje is het tijd om onze hangmatten uit te komen. We eten samen pannenkoeken en dan is het de bedoeling dat we op pad gaan. Daar wij gekozen hebben omwille van de kinderen een halve dag te trekken in de jungle krijgen wij een eigen gids. De rest van de groep zal de hele dag trekken en vertrekt een kwartiertjes voor ons. De trektocht is bij momenten pittig, klimmen, dalen, spannende weggetjes. Maar het is ook heerlijk, even alles van je lijf vragen en genieten van het moois wat de natuur te bieden heeft.

We stoppen regelmatig en de gids maakt er een gezellige boel van voor de kinderen. Hij maakt ringetjes, armbanden, kettingen en vogeltjes voor ons van verschillende soorten planten. Deze onderbrekingen en mooie cadeautjes maakt dat niemand klaagt over de afstand en de soms zware stukken, maar we allemaal flink doorstappen.

Rond het middaguur komen we aan bij de waterval, waar we ook de rest van de groep weer treffen. De kinderen nemen een verfrissende duik in het water en we eten hier rijst met groenten en varkensvlees en dan worden we met de jeep teruggebracht naar de treelodge waar onze bagage op ons ligt te wachten.

De laatste nacht in Mondulkiri hebben we voor een ander slaaplekje gekozen een klein beetje luxer, zodat we een goede nacht zullen hebben en met een zwembad! Het is een heerlijk plekje waar vooral Boaz en Olivia genieten van het zwembad. Daar deze huisjes van een gezin met jonge kinderen is, zijn er ook loopfietsjes, schommels en een boksbal dus de kinderen vermaken zich prima. Wanneer we ingecheckt zijn en rustig gaan zitten om iets te drinken zien we achter in de hoek het Belgische koppel zitten. We schuiven bij hen aan en kletsen gezellig de rest van de middag met hen, leuk om elkaars verhalen te horen en de aanstaande plannen. Zij zijn voor een halfjaar weg en gaan vanuit hier richting Maleisië en Vietnam…mooie plannen. Voor ons komt helaas het einde al een beetje in zicht… maar daar wil ik nog even niet over nadenken!

Na weer een nieuwe beddenschikking, Izabella slaapt deze nacht op een matje op de grond slapen we deze nacht heerlijk in deze fijne zachte bedden met warme dekens!

De volgende dag staat in het teken van chillen, wachten en relaxen… onze bus richting Phnom Penh vertrekt deze avond pas om 22:30 uur dus we hebben een hele dag voor ons liggen.

We starten dus rustig en genieten van een ontbijtje samen. Het zwembad is een ideaal speelparadijs vandaag zodat de tijd alvast een handje geholpen wordt! Voor de lunch besluiten we nog even het stadje in te gaan, we hebben ondertussen uit moeten checken maar de tassen kunnen in de receptie blijven staan gelukkig dus de spullen hoeven niet mee op onze slentertocht in het dorpje.

We doen een paar boodschapjes voor de lange reis en kiezen een fijn plekje om te eten waar toevallig ook een pooltafel staat. Thomas leert de kinderen hoe het spel echt gaat en zo genieten ze van een spelletje poolen, Izabella wil ook graag een potje tegen mij en daar wij aan elkaar gewaagd zijn duurt het spelletje behoorlijk lang. Te lang voor de rest van de familie die na een tijdje besluit richting ons slaapplekje te wandelen en in het water te duiken. Izabella en ik maken ons potje af…uiteindelijk wint Izabella daar ik de zwarte bal in het verkeerde gat schiet.

Het wachten duurt best lang zeker na het avondeten als we allemaal een beetje moe worden, gelukkig is het een aangename plek om te kunnen hangen en wachten. We doen wat spelletjes samen, Boaz en Olivia spelen met de dochters van de eigenaar en laat op de avond ‘genieten’ we van de Italianen die hier deze nacht logeren en karaoke zingen.

Rond 22uur worden we door de eigenaar van de bungalows naar de bus gebracht… de lange reis kan beginnen…