Een lange, lange reis van noord naar zuid

We reizen van Mondulkiri redelijk in het noorden van Cambodja volledig naar het zuidelijkste puntje namelijk naar het eiland Koh Rong. Het is een pittige en vermoeiende reis. De eerste 8 uur brengen we door in een hotel bus, die ons naar Phnom Penh brengt. Hotelbus klinkt heel luxe, maar de bus is verre van dat. Wel moet ik eerlijk zeggen dat deze bus fijner is dan de vorige waar we in sliepen in Laos, daar we deze keer meer ruimte hebben om rechtop te kunnen staan. We hebben weer gereserveerd voor zes personen zodat niemand een cabine hoeft te delen met een vreemde. Daar Izabella vannacht heel slecht heeft geslapen is het aan haar te kiezen waar ze wil liggen en met wie of alleen. Zij kiest voor het bovenste bed en gaat hier lekker alleen liggen. Zo kruip ik terig naast Boaz en Thomas naast Olivia. Het zijn hele kleine hokjes waar we in liggen en we hebben de pech dat we net boven de wielen liggen wat een behoorlijk kabaal geeft. Gelukkig slapen Olivia en Boaz prima, Thomas en ik zijn helaas het grootste gedeelte van de nacht wakker. Izabella slaapt een beetje en dat is alvast meer dan niets!

Na deze tocht komen we aan op het station in Phnom Penh, de volgende stap is met een airbus richting Sihanoukville, hiervoor moeten we nog een uur wachten. We gaan in dit uurtje op zoek naar een ontbijtje en vinden een rustig plaatsjes boven een restaurantje een soort wachtruimte. Terwijl wij vol vertrouwen wachten en af en toe kijken waar onze bus blijft, loopt uiteindelijk helaas alles anders dan gepland…

Een kwartier van tevoren lopen we met al onze spullen naar beneden, zoekend en kijkend waar onze bus blijft. Thomas vraagt meerdere keren aan personeel hoe het zit en waar onze bus straks zal arriveren, echter er wordt zo weinig Engels gesproken hier dat het enige antwoord wat hij keer op keer krijgt; ‘wait, wait…’ is. Dus we blijven maar vol vertrouwen wachten, maar er gebeurt niets… geen bus te zien, nou ja wel bussen ladingen bussen maar niet de onze. We vragen nog eens en nog eens, maar het antwoord blijft wait, wait… Tot ik plots word aangesproken door een dame van de maatschappij, ze heeft ons duidelijk al een tijdje zien staan, ze vraagt onze tickets en waar we heen moeten. Nadat ze onze tickets heeft gezin lijkt ze wat in paniek, ze loopt weg en gaat bellen.. Na een tijdje komt ze terug en wenkt ons mee te komen, op een drafje gaan we door het station en worden we naar een tuktuk gebracht. Gelukkig deze keer twee 😉 We gaan in de tuktuk en hiermee rijden we op een hoge snelheid dwars door Phnom Penh. Het is een heel avontuur, het plan is de bus in te halen daar blijkt dat deze al weg is. Hoe dit precies is gekomen het blijft wat raadselachtig, volgens Izabella stond de bus er wel, maar buiten het station.. wij hebben het niet gezien. Hoe dan ook we racen in deze kleine tuktuks dwars door de hoofdstad, het lijkt wel een computerspelletje. Wonder boven wonder blijven de chauffeurs van beide tuktuks ook nog dichtbij elkaar ondanks at we dwars dor het verkeer schieten die op dit uur superdruk is!

Na een behoorlijke rit in de tuktuk komen we aan bij de bus, die gelukkig op een andere plek op ons gewacht heeft. Wat een gelukje! We kunnen nog mee.

Deze airbus, is een soort vliegtuig maar dan op wielen 😉 het heeft een chauffeur in een pak, een stewardess die ons een ontbijtje serveert en een kopje thee schenkt. We zitten op luxe stoelen en er zijn tv-schermpjes voor een filmpje. We voelen ons net prinsjes en prinsesjes. De reis tot Sihanoukville verloopt op deze manier prima, ik slaap het overgrote deel van de rit…want ik ben ondertussen doodmoe.

In Sihanoukville staat ons een nieuwe uitdaging te wachten, de boot… Er gaan twee boten per dag naar Koh Rong eentje om 11:30 en eentje om 14:30 helaas hebben we de eerst net gemist, dat wordt dus drie uur lang wachten op de volgende. We krijgen een ruimte toegewezen waar we deze wachttijd door kunnen brengen… we hangen wat, liggen op de stoeltjes, spelen een spelletjes, snoepen wat…het wachten duurt lang zeker omdat we allemaal moe zijn.

Er is ons gezegd dat we rond 13:30 met een gratis busjes naar de boot gebracht zullen worden. Wanneer we rond die tijd vragen hoe het zit, krijgen we weer het standaardantwoord wait, wait… Tja kunnen we er nu op vertrouwen of gaat er weer iets mis?? Na een tijdje besluit ik toch het nog eens te vragen, wat blijkt het busje is stuk gegaan onderweg hiernaartoe. Geen busje meer dus… gelukkig wordt er een taxi voor ons gebeld die ons uiteindelijk naar de pier brengt.

Bij de pier is het niet bepaald duidelijk waar onze boot strakjes zal aanmeren, het is hier groot en de verschillende wachtplekken grenzen allemaal aan elkaar, maar blijken van verschillende maatschappijen te zijn. Echt duidelijk staat het niet aangegeven, dus het is een beetje een gok. Wanneer we iemand vragen blijkt dat de achterste bankjes voor deze maatschappij bedoeld zijn. We kruipen er dus maar bij, het zit hier ondertussen vol van de mensen.

Na weer wachten… komt dan eindelijk de boot. Helaas vertrekt de boot een halfuur later dan gepland en inwendig denk ik, als dat bij de vorige ook het geval is geweest hadden we die best nog kunnen halen… maar goed we zitten nu op deze boot!

Boaz is ondertussen zo moe dat hij diep in slaap valt op de boot en als we naar 45 minuten bij de juiste kade zijn krijgen we hem amper wakker, hij staat wiebelig op zijn beentjes maar wil toch liever zelf lopen dan gedragen worden!

Eindelijk zijn we op Koh Rong…maar nog niet bij ons slaapplekje…ook dat blijkt nog een heel avontuur om te kunnen komen. We logeren op Lonley Beach en de naam zegt het al…hier is bijna niemand!

De tuktuk chauffeur die we aanspreken weet waar we moeten zijn, maar kan ons er niet volledig brengen. De eerste drie kwartier zitten we dus verspreid over twee tuktuks en razen we over het eiland. Het overgrote deel bestaat gelukkig uit goede geasfalteerde weggetjes, een deel uit echt wel hele uitdagende zandwegen… maar we komen tot het voorlopige eindpunt. Bij een klein bamboebruggetje staat een bord met tuktuk verboden, hier moeten we er dus uit maar we zijn er nog niet. Uiteindelijk worden we verder gebracht door plaatselijke mannen op hun scooter, met de bagage is het nog een hele puzzel om ons te kunnen vervoeren. (Daar we wisten dat het wel eens lastig kon worden, hadden we onze bagage ook liever in Sihanoukville gelaten maar konden niets vinden, vooral omdat niemand onze vraag begreep…) Uiteindelijk zit ik achter op de scooter met Olivia met twee kleine rugzakken en een plastictas waar onze hapjes en drankjes in zitten. Thomas zit achter op de scooter bij een andere man, hij draagt de grote rugzak op zijn rug en de grote koffer staat tussen de benen van de bestuurder. Izabella en Boaz zitten op de laatste scooter met hun eigen kleine tasjes… en zo racen we door het zachte zand nog een kwartier. Het is een waar avontuur… Wij komen nog even vast te zitten in het losse zand en moeten van de scooter af. Boaz en Izabella gaan bijna onderuit met hun bestuurder daar de achterband slipt en Thomas doet zijn best te bukken en niet te blijven hangen met de tas daar we onder wat lage boomtakken door moeten.

En dan eindelijk maar toch zijn we op onze plaats van bestemming!!!